Wierszowisko
Czy zastanawialiście się kiedyś po co komu właściwie jest sztuka? Ani się nią nie można nakarmić, ani w nią ubrać, nie ochronimy się sztuką w zimne dni. A jednak istnieje, bardziej lub mniej modna. Topowi twórcy wręcz utrzymują się z tego. Ludzie nie znani, cały czas tworzą mimo braku profitów. Z którejkolwiek strony spojrzeć na ten temat realnie, nie powinna sztuka mieć prawa bytu w doczesnych czasach. Tak przyziemnych czasach, kiedy dysputa o duszy spotyka się z lekkim uśmiechem pogardy, a rozprawa o wiersze w boga, czy także o tej wiary braku mija się całkowicie z celem. Pozostawiam to zagadnienie nierozstrzygnięte, do analizowania indywidualnie.
Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, w zdecydowanej większości przypadków z brakiem zainteresowania. Jak w akwarium. Ale tych kilku zapaleńców, którzy częściej sami cos tam piszą, kompensuje nam to wszystkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy powera do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich tworzymy kolejne poezje.
nikogo nie budzisz przed tym ty
łza uwielbia po niej niecierpliwy jak namiętność dotyk
to drży
on drży
Państwo pragniecie mojego ciała
wy nieśmiale uwielbiacie słodkii ból
słodkiie uczucie drży przed wstydem
szukam