TOP nowości

Nasza firma projektuje kolumny betonowe (żelbetowe) z kruszywa płukanego frakcji od 0 do 2 mm  i od 2 mm do 8 mm  na podstawie cementu portlandzkiego CEM II/A-LL42,5R, plastyfikatorów korporacji SiKA , mikrozbrojeń w postaci włókien polipropylenowych oraz stali żebrowanej o śr. od 6 mm do 16 mm.
Tworzymy też kolumny gipsowe z gipsu ceramicznego.

Kolumny robione są we wszystkich porządkach architektonicznych począwszy od kolumn doryckich poprzez toskańskie, jońskie, korynckie i kompozytowe.

Firma dysponuje kilkudziesięcioma rodzajami średnic i wysokości kolumn o trzonach stożkowych, eliptycznych, beczułkowatych , a dodatkowo żłobkowanych prostych i eliptycznych.
Podkreślić powinno się, iż wykonywane poprzez firmę trzony kolumn stanowią szczegół jednolity co zapobiega pęknięciom i zarysowaniom, powstającym przy trzonach kolumn składających się z paru części.

Na kolumny architektoniczne wystawiamy świadectwa zgodności według przygotowanej recepty laboratoryjnej na beton C 30/37 i C 35/45.

Serdecznie Zapraszamy.

Już w państwach najstarszych cywilizacji kolumny stanowiły przedmiot szczególnego architektonicznego zainteresowania.
Pierwsze kolumny zostały drewniane, a później już kamienne ewoluowały od kwadratowego słupa  poprzez ścinanie naroży aż do przekroju okrągłego.

W antycznej Grecji istnieją 2 rodzaje kolumn: kolumna dorycka, ciężka, kształtująca się pod wpływami egipskimi oraz delikatniejsza jońska kształtująca się pod wpływami  azjatyckimi.

Kolumna dorycka perfekcyjnie odznacza funkcję podpory, jest nie tylko piękna ale też całość logicznie uzasadniona potrzebą konstrukcyjną albo możliwością obróbki.
Kolumna jońska jest bardziej delikatna od doryckiej a najdelikatniejszą jest kolumna koryncka  o jeszcze węższych proporcjach.

Starożytni Rzymianie, przyjmując kolumnę grecką  zmienili proporcje kolumny doryckiej poprzez jej uwysmuklenie bez modyfikacji w proporcjach kolumny jońskiej i korynckiej.  Rzymianie używali jeszcze kolumnę etruską i kompozytową.
Kolumny rzymskie odznaczały się  ornamentalnym i kolorystycznym wzbogaceniem faktury trzonu z barwnego marmuru i granitu - był gładki a z jednobarwnego marmuru lub trawertynu - trzon jest kanelowany.
W okresie romańskim  kolumna jest surowa bez finezji stopniowo nabierając sobie właściwego charakteru z bogatą ornamentyką roślinną, w baroku ulega zmanierowaniu wyrażającemu się fantazyjnym jej poskręcaniem.

W końcu XIX wieku kolumna traci na wyrazie,  by w późniejszym czasie przyjąć najprymitywniejszą formę wydłużonego cylindra bez kapitela i bazy.

Już w krajach najstarszych cywilizacji kolumny stanowiły przedmiot szczególnego architektonicznego zainteresowania.
Pierwsze kolumny były drewniane, a w przyszłości już kamienne ewoluowały od kwadratowego słupa  poprzez ścinanie naroży aż do przekroju okrągłego.

W antycznej Grecji są 2 rodzaje kolumn: kolumna dorycka, ciężka, kształtująca się pod wpływami egipskimi oraz dodatkowo delikatniejsza jońska kształtująca się pod wpływami  azjatyckimi.

Kolumna dorycka perfekcyjnie wyróżnia funkcję podpory, jest nie tylko piękna ale również całość logicznie uzasadniona potrzebą konstrukcyjną albo sposobnością obróbki.
Kolumna jońska jest delikatniejsza od doryckiej a najdelikatniejszą jest kolumna koryncka  o jeszcze węższych proporcjach.

Antyczni Rzymianie, przyjmując kolumnę grecką  zmienili proporcje kolumny doryckiej poprzez jej uwysmuklenie bez przemian w proporcjach kolumny jońskiej i korynckiej.  Rzymianie stosowali jeszcze kolumnę etruską i kompozytową.
Kolumny rzymskie odznaczały się  ornamentalnym i kolorystycznym wzbogaceniem faktury trzonu z barwnego marmuru i granitu - był gładki a z jednokolorowego marmuru lub trawertynu - trzon był kanelowany.
W okresie romańskim  kolumna jest surowa bez finezji stopniowo nabierając sobie właściwego charakteru z bogatą ornamentyką roślinną, w baroku ulega zmanierowaniu wyrażającemu się fantazyjnym jej poskręcaniem.

W końcu XIX wieku kolumna traci na wyrazie,  by później przyjąć najprymitywniejszą formę wydłużonego cylindra bez kapitela i bazy.

Już w państwach najstarszych cywilizacji kolumny stanowiły przedmiot szczególnego architektonicznego zainteresowania.
Pierwsze kolumny zostały drewniane, a później już kamienne ewoluowały od kwadratowego słupa  przez ścinanie naroży aż do przekroju okrągłego.

W starożytnej Grecji istnieją dwa rodzaje kolumn: kolumna dorycka, ciężka, kształtująca się pod wpływami egipskimi oraz bardziej lekka jońska kształtująca się pod wpływami  azjatyckimi.

Kolumna dorycka perfekcyjnie charakteryzuje funkcję podpory, jest nie tylko piękna ale także ogół logicznie uzasadniona potrzebą konstrukcyjną lub metodą obróbki.
Kolumna jońska jest delikatniejsza od doryckiej a najdelikatniejszą jest kolumna koryncka  o jeszcze smuklejszych proporcjach.

Antyczni Rzymianie, przyjmując kolumnę grecką  zmienili proporcje kolumny doryckiej przez jej uwysmuklenie bez modyfikacji w proporcjach kolumny jońskiej oraz korynckiej.  Rzymianie używali jeszcze kolumnę etruską i kompozytową.
Kolumny rzymskie odznaczały się  ornamentalnym i kolorystycznym wzbogaceniem faktury trzonu z barwnego marmuru i granitu - był gładki a z jednobarwnego marmuru lub trawertynu - trzon był kanelowany.
W okresie romańskim  kolumna jest surowa bez finezji stopniowo nabierając sobie właściwego charakteru z bogatą ornamentyką roślinną, w baroku ulega zmanierowaniu wyrażającemu się fantazyjnym jej poskręcaniem.

W końcu 19 wieku kolumna traci na wyrazistości,  ażeby później przyjąć najprymitywniejszą formę wydłużonego cylindra bez kapitela i bazy.

Firma wytwarza kolumny betonowe (żelbetowe) z kruszywa płukanego frakcji od 0 do 2 mm  i od 2 mm do 8 mm  na podstawie cementu portlandzkiego CEM II/A-LL42,5R, plastyfikatorów spółki SiKA , mikrozbrojeń w postaci włókien polipropylenowych oraz dodatkowo stali żebrowanej o śr. od 6 mm do 16 mm.
Produkujemy też kolumny gipsowe z gipsu ceramicznego.

Kolumny wytwarzane są we wszystkich porządkach architektonicznych począwszy od kolumn doryckich przez toskańskie, jońskie, korynckie i kompozytowe.

Zakład dysponuje kilkudziesięcioma rodzajami średnic i wysokości kolumn o trzonach stożkowych, eliptycznych, beczułkowatych oraz żłobkowanych zwykłych i eliptycznych.
Zaznaczyć trzeba, że produkowane poprzez firmę trzony kolumn stanowią element jednolity co zapobiega pęknięciom i zarysowaniom, powstającym przy trzonach kolumn składających się z paru części.

Na kolumny architektoniczne wystawiamy świadectwa zgodności według przygotowanej recepty laboratoryjnej na beton C 30/37 i C 35/45.

Zapraszamy.

Już w krajach najstarszych cywilizacji kolumny stanowiły przedmiot szczególnego architektonicznego zainteresowania.
Pierwsze kolumny były drewniane, a w przyszłości już kamienne ewoluowały od kwadratowego słupa  przez ścinanie naroży aż do przekroju okrągłego.

W starożytnej Grecji istnieją 2 rodzaje kolumn: kolumna dorycka, ciężka, kształtująca się pod wpływami egipskimi oraz lżejsza jońska kształtująca się pod wpływami  azjatyckimi.

Kolumna dorycka doskonale wyróżnia funkcję podpory, jest nie tylko piękna niemniej jednak też ogół logicznie uzasadniona potrzebą konstrukcyjną lub możliwością obróbki.
Kolumna jońska jest delikatniejsza od doryckiej a najdelikatniejszą jest kolumna koryncka  o jeszcze węższych proporcjach.

Starożytni Rzymianie, przyjmując kolumnę grecką  zmienili proporcje kolumny doryckiej przez jej uwysmuklenie bez przeróbek w proporcjach kolumny jońskiej i korynckiej.  Rzymianie używali jeszcze kolumnę etruską i kompozytową.
Kolumny rzymskie odznaczały się  ornamentalnym i kolorystycznym wzbogaceniem faktury trzonu z barwnego marmuru i granitu - był gładki a z jednobarwnego marmuru albo trawertynu - trzon był kanelowany.
W okresie romańskim  kolumna jest surowa bez finezji stopniowo nabierając sobie właściwego charakteru z bogatą ornamentyką roślinną, w baroku ulega zmanierowaniu wyrażającemu się fantazyjnym jej poskręcaniem.

W końcu 19 wieku kolumna traci na wyrazistości,  żeby w późniejszym czasie przyjąć najprymitywniejszą formę wydłużonego cylindra bez kapitela i bazy.

Już w krajach najstarszych cywilizacji kolumny stanowiły przedmiot szczególnego architektonicznego zainteresowania.
Pierwsze kolumny były drewniane, a później już kamienne ewoluowały od kwadratowego słupa  poprzez ścinanie naroży aż do przekroju okrągłego.

W starożytnej Grecji istnieją 2 rodzaje kolumn: kolumna dorycka, ciężka, kształtująca się pod wpływami egipskimi , a ponadto bardziej lekka jońska kształtująca się pod wpływami  azjatyckimi.

Kolumna dorycka doskonale odróżnia funkcję podpory, jest nie tylko piękna ale także ogół logicznie uzasadniona potrzebą konstrukcyjną albo możliwością obróbki.
Kolumna jońska jest bardziej delikatna od doryckiej a najdelikatniejszą jest kolumna koryncka  o jeszcze smukłych proporcjach.

Starożytni Rzymianie, przyjmując kolumnę grecką  zmienili proporcje kolumny doryckiej przez jej uwysmuklenie bez zmian w proporcjach kolumny jońskiej oraz korynckiej.  Rzymianie stosowali jeszcze kolumnę etruską i kompozytową.
Kolumny rzymskie odznaczały się  ornamentalnym i kolorystycznym wzbogaceniem faktury trzonu z barwnego marmuru i granitu - był gładki a z jednokolorowego marmuru lub trawertynu - trzon był kanelowany.
W okresie romańskim  kolumna jest surowa bez finezji stopniowo nabierając sobie właściwego charakteru z bogatą ornamentyką roślinną, w baroku ulega zmanierowaniu wyrażającemu się fantazyjnym jej poskręcaniem.

W końcu dziewiętnastego wieku kolumna traci na wyrazie,  żeby później przyjąć prymitywną formę wydłużonego cylindra bez kapitela i bazy.

Już w państwach najstarszych cywilizacji kolumny stanowiły przedmiot szczególnego architektonicznego zainteresowania.
Pierwsze kolumny zostały drewniane, a później już kamienne ewoluowały od kwadratowego słupa  przez ścinanie naroży aż do przekroju okrągłego.

W antycznej Grecji istnieją dwa rodzaje kolumn: kolumna dorycka, ciężka, kształtująca się pod wpływami egipskimi , a dodatkowo lżejsza jońska kształtująca się pod wpływami  azjatyckimi.

Kolumna dorycka idealnie odznacza funkcję podpory, jest nie tylko piękna ale też całość logicznie uzasadniona potrzebą konstrukcyjną albo możliwością obróbki.
Kolumna jońska jest delikatniejsza od doryckiej a najdelikatniejszą jest kolumna koryncka  o jeszcze smukłych proporcjach.

Antyczni Rzymianie, przyjmując kolumnę grecką  zmienili proporcje kolumny doryckiej poprzez jej uwysmuklenie bez przekształceń w proporcjach kolumny jońskiej i korynckiej.  Rzymianie używali jeszcze kolumnę etruską i kompozytową.
Kolumny rzymskie odznaczały się  ornamentalnym i kolorystycznym wzbogaceniem faktury trzonu z barwnego marmuru i granitu - był gładki a z jednobarwnego marmuru albo trawertynu - trzon jest kanelowany.
W okresie romańskim  kolumna jest surowa bez finezji stopniowo nabierając sobie właściwego charakteru z bogatą ornamentyką roślinną, w baroku ulega zmanierowaniu wyrażającemu się fantazyjnym jej poskręcaniem.

W końcu XIX wieku kolumna traci na wyrazistości,  żeby później przyjąć najprymitywniejszą formę wydłużonego cylindra bez kapitela i bazy.

Już w państwach najstarszych cywilizacji kolumny stanowiły przedmiot szczególnego architektonicznego zainteresowania.
Pierwsze kolumny były drewniane, a w przyszłości już kamienne ewoluowały od kwadratowego słupa  poprzez ścinanie naroży aż do przekroju okrągłego.

W antycznej Grecji są dwa rodzaje kolumn: kolumna dorycka, ciężka, kształtująca się pod wpływami egipskimi , a dodatkowo delikatniejsza jońska kształtująca się pod wpływami  azjatyckimi.

Kolumna dorycka doskonale odznacza funkcję podpory, jest nie tylko piękna niemniej jednak też całość logicznie uzasadniona potrzebą konstrukcyjną lub możliwością obróbki.
Kolumna jońska jest delikatniejsza od doryckiej a najdelikatniejszą jest kolumna koryncka  o jeszcze węższych proporcjach.

Starożytni Rzymianie, przyjmując kolumnę grecką  zmienili proporcje kolumny doryckiej poprzez jej uwysmuklenie bez przekształceń w proporcjach kolumny jońskiej i korynckiej.  Rzymianie używali jeszcze kolumnę etruską i kompozytową.
Kolumny rzymskie odznaczały się  ornamentalnym i kolorystycznym wzbogaceniem faktury trzonu z barwnego marmuru i granitu - był gładki a z jednobarwnego marmuru lub trawertynu - trzon jest kanelowany.
W czasie romańskim  kolumna jest surowa bez finezji stopniowo nabierając sobie właściwego charakteru z bogatą ornamentyką roślinną, w baroku ulega zmanierowaniu wyrażającemu się fantazyjnym jej poskręcaniem.

W końcu XIX wieku kolumna traci na wyrazie,  aby w późniejszym czasie przyjąć najprymitywniejszą formę wydłużonego cylindra bez kapitela i bazy.