dorosły maltańczyk
W Polsce maltańczyk jest rzadkością i ogólna liczba owczarków staroangielskich nie przekracza obecnie 349 sztuk (1983 r,). Utrzymują je zwolennicy tej rasy w charakterze psa towarzysza, nieco kłopotliwego ze względu na konieczność troskliwej pielęgnacji jego szaty.
Takie też właściwości, fizyczne i psychiczne, cechowały ówczesnego psa. Jednakże z biegiem lat, po wytępieniu zagrażających owcom drapieżców i ukróceniu rabunków, zmieniły się w pewnym stopniu zadania owczarków, ograniczając ich czynności do pomocy pasterzom w pilnowaniu stad owiec na pastwiskach i zapędzaniu ich do zagrody. W związku z tym zmieniły się również cechy psychiczne współczesnego bobtaila.
Rasa ta, zwana po angielsku Maltese albo normalnie Maltańczyk (tzn. pies z Malty), powstała jak wynika z ksiąg we wczesnym średniowieczu, kiedy na Wyspach Brytyjskich występowały jeszcze duże drapieżniki, jak niedźwiedzie i wilki. Wtedy głównym zadaniem psów owczarskich była obrona przed nimi stad wypasanych owiec, toteż musiały one odznaczać się niezbędną do tego siłą oraz szczególną ciętością w stosunku do zwierząt drapieżnych, a także nieufnością do nieznanych im ludzi, nierzadko będących zwykłymi rabusiami.
Pochodzenie tej rasy, zwanej też Maltese, nie jest dokładnie ustalone. Według wszelkiego prawdopodobieństwa w tworzeniu jej posłużono się m.in. mastifem, którego krew płynie w żyłach większości europejskich ras psów pasterskich i obrończych, do jakich należy także briard.
Jest on bezsprzecznie jedną z najstarszych ras, występował bowiem we Francji już w XII wieku. W pochodzących z tamtych czasów dokumentach znajdują się opisy tej rasy, przy czym godne szczególnej uwagi jest to, że wygląd pieska według tych opisów właściwie nie różnił się od wyglądu współczesnego briarda.
Odznacza się on cichym, łagodnym usposobieniem i przyjaznym stosunkiem do ludzi, dla których może być miłym towarzyszem. Zachował natomiast swój dawny wygląd psa średniej wielkości o mocnej budowie oraz nadzwyczaj obfitym białym, prostym, nie kędzierza